Zalety lin kompaktowanych:

- większa siła zrywająca przy zmniejszonej średnicy zewnętrznej
-  zwiększona elastyczność
- większa żywotność wynikająca z grubszych drutów i uszczelnienia zewnętrznej powierzchni liny
- większa odporność na korozję i tarcia powierzchniowe
- lepsza praca na bębnach
- mniejsza podatność na wydłużanie

Splot standardowy

Splot kompaktowany

Ogólny podział lin dwuzwitych przeprowadzany jest według rodzaju splotu je charakteryzującego – wyróżniane są więc liny przeciwzwite oraz współzwite. Liny przeciwzwite mają znacznie mniejszą sprężystość od współzwitych – dzieje się to dlatego, iż mają one odwrotny kierunek zwicia drutu w splotce od kierunku, w jakim splotki są zwijane w linie; możemy wyróżnić typ prawy, w którym druty skręcane są w lewo, a splotki w prawo, oraz typ lewy, odwrotny – tutaj drut jest zwijany w prawo, zaś splotka w lewo. Poprzez taką konstrukcję, liny te mają w sobie jeden punkt styczności, są więc sztywniejsze i mniej podatne dynamice.

Liny współzwite to takie, w których druty w linie są zwijane w tym samym kierunku, do splotki; one również dzielą się na typ prawy i lewy, przy czym w typie prawym zarówno druty, jak i splotki skręcone są w prawo, zaś w lewym – w lewo. Taka konstrukcja daje linom współzwitym dużo większą sprężystość i dynamikę działania, szczególnie dzięki temu, że linia stykowa jest ciągła; pozwala na to mniejsze rozciąganie i „zużywanie się” liny.

Aby tego uniknąć należy stosować liny stalowe tzw. odporne na kręcenie. Liny te posiadają co najmniej dwie warstwy splotek skręconych w przeciwnych do siebie kierunkach, np.: warstwa wewnętrzna splotek posiada druty skręcone w prawo a warstwa zewnętrzna w lewo. Tego typu konstrukcja powoduje, że pod wpływem ciężaru rdzeń liny zaczyna kręcić linę w kierunku przeciwnym do splotek zewnętrznych.

Proces produkcyjny musi doprowadzić do sytuacji, w której obie siły równoważą się przy najszerszym zakresie obciążenia liny. Jest to proces o wiele bardziej skomplikowany i bardziej precyzyjny od produkcji lin standardowych dlatego cena lin odpornych na kręcenie jest dużo większa.

Rdzenie stalowe najczęściej wykonane są w postaci liny konstrukcji 7×7, rzadziej w postaci splotu tej samej konstrukcji co sploty liny, sporadycznie w postaci liny o konstrukcji innej niż powyższe.

Rdzenie stalowe w porównaniu z rdzeniami włókiennymi zapewniają większą odporność liny na naciski poprzeczne, większą odporność na działanie temperatury, większą siłę zrywającą, przy zwiększonej sztywności liny.

Przekrój budowy liny stalowej:

1. rdzeń włókienny liny;
2. splotka liny;
3. drut rdzeniowy – centralny splotki;
4. druty splotki.

Najpopularniejsze, dostępne smary:

Smar LR – kolor jasno-żółty, konsystencja mazista. Bardzo dobrze wnika w rdzenie organiczne, dobrze konserwuje liny od środka natomiast, nie nadaje się do konserwacji zewnętrznych splotów lin. Wynika to z jego słabej przyczepności i możliwości łatwego usunięcia z liny (np. gdy lina jest przeciągana przez żwir lub poprzez czyszczenie liny szmatką).

Jeżeli klient sobie życzy aby lina była smarowana w całości wtedy wykorzystywane są smary nie produkowane w Polsce: Elaskon i Nyrosten. Smary te podgrzane do wysokiej temperatury (80-120 st. C) stają się bardzo leiste, niemal jak woda.  Smarowanie odbywa się przez przepuszczenie liny przez wannę wypełnioną tak podgrzanym smarem. Po wyschnięciu smar ten bardzo dobrze przylega do powierzchni liny, nawet po kilku latach eksploatacji liny można zauważyć, że lina była konserwowana w ten sposób. Obydwa smary są odporne na wodę (w tym, morską) i mogą być stosowane do lin pracujących w rybołówstwie lub jako liny trałowe. Liny zabezpieczone Elaskonem lub Nyrostenem, jeżeli smar jest dobrze nałożony a warstwa ocynku jest dostatecznie gruba mogę być zanurzone w wodzie przez kilka lat i nie powinny stracić swoich właściwości.

Specyfikacje techniczne smarów do lin stalowych:

• 1. Nyrosten T55-13-20510:
  substancja stała-sprężysta zielona;
  temperatura łamliwości: -40 st. C
  temperatura kroplenia: 100 st. C
  temperatura zapłonu: 220 st. C
  lepkość: 80 mm2/s
  zastosowanie: liny wyrównawcze, liny nawijane na bębny, liny prowadzące

• 2. Nyrosten N113:
  substancja stała, lepka zielona;
  temperatura łamliwości: -30 st. C
  temperatura kroplenia: 90 st. C
  temperatura zapłonu: 220 st. C
  lepkość: 122 mm2/s
  zastosowanie: liny do wyciągów Keope

• 3. Kolinstal I:
  substancja stała, lepka zielona;
  temperatura łamliwości: -23 st. C
  temperatura kroplenia: 70 st. C
  temperatura zapłonu: 200 st. C
  zastosowanie: liny do wyciągów bębnowych i koparek, liny przemysłowe

• 4. LR:
  substancja jasna, przezroczysta;
  temperatura łamliwości: -25 st. C
  temperatura kroplenia: 55 st. C
  temperatura zapłonu: 200 st. C
  zastosowanie: liny ogólnego przeznaczenia

• 5. LWKP:
  substancja czarna smołowata;
  temperatura łamliwości: -20 st. C
  temperatura zapłonu: 200 st. C
  lepkość: 65 mm2/s
  zastosowanie: liny do wyciągów Keope

Rdzenie lin wykonywane są z trzech rodzajów materiałów:

• 1. włókna naturalne – bawełna lub sizal
• 2. włókna sztuczne – polipropylen
• 3. stal

Liny w których zastosowano rdzeń stalowy charakteryzują się większą siłą zrywającą przy większej sztywności. W warunkach wysokiej temperatury (np. wyciągi w hutach) oraz w przypadkach gdy lina narażona jest na znaczne naciski poprzeczne powodujące jej odkształcanie i przeginanie należy stosować właśnie liny z rdzeniem stalowym. Trzeba jednak pamiętać, że liny te  są ok 10% droższe od lin z rdzeniem naturalnym lub syntetycznym.


Przy rdzeniach syntetycznych włókna rdzenia są złożone z bardzo dużą dokładnością co zapewnia jednakowy wymiar liny niemal na całej jej długości. Przy rdzeniach wykonanych z sizalu takiej gwarancji nie ma. W 90% przypadkach wymiary tych  lin mieszczą się w granicach tolerancji i nie należy ich dyskwalifikować tylko trzeba mieć na uwadze fakt,  że odchylenia rozmiarów wynikają z konstrukcji włókien naturalnych sizalu.

Należy pamiętać o tym, że im więcej jest warstw drutów w danej linie, tym bardziej można liczyć na to, że będzie ona wytrzymała; jednocześnie jednak najczęściej takie liny wykorzystuje się w miejscach, gdzie stawia się na ich rozciąganie. Trzeba jednak liczyć się z tym, ze liny o wielu warstwach zazwyczaj cienkich drutów są jednocześnie dużo mniej odporne na ścieranie – stąd aby wybrać odpowiednią do charakterystyki swojej pracy linę, należy wziąć po uwagę szereg różnych jej właściwości, które pozwolą na wygodną i przede wszystkim bezpieczną pracę.

lina stalowa

1×7 (równoważne oznaczenie: 6+1) splot jednowarstwowy o konstrukcji 6+1. Wykorzystywane do podwieszania przewodów oraz  kabli telekomunikacyjnych i energetycznych.

1×19 (równoważne oznaczenie: 12+6+1) – splot dwuwarstwowy  o konstrukcji 12+6+1. W porównaniu do lin 1×7 posiadają większą elastyczność i jednocześnie mniejszą odporność na ścieranie. Głównie wykorzystywane jako cięgna do sprzęgieł i hamulców w motoryzacji,  oraz jako  cięgna rowerowe. Podobnie jak liny 1×17 również stosowane do podwieszeń kabli energetycznych i telekomunikacyjnych.

1×37 (równoważne oznaczenie: 18+12+6+1) – splot trzywarstwowy o konstrukcji 18+12+6+1. Najbardziej elastyczna konstrukcja splotu wśród lin jednozwitych i jednocześnie najmniej odporna na ścieranie. Warstwy drutów w tych linach skręcone są w różnych kierunkach: jednakowo w lewo lub prawo, oraz w przeciwnych kierunkach warstwy wewnętrzne, środkowe i zewnętrzne.